Ο Γιάννης Βογιατζής νέος πρόεδρος της ΕΔΟΑΟ

/in /by

Επίτιμος πρόεδρος ομόφωνα ο Βαγγέλης Αργύρης

Ο Γιάννης Βογιατζής, οινοποιός και αντιπρόεδρος του ΣΕΟ, ορίστηκε νέος πρόεδρος της Διεπαγγελματικής Αμπέλου και Οίνου, διαδεχόμενος τον Βαγγέλη Αργύρη, στη σημερινή (5/4) τακτική Γενική Συνέλευση της οργάνωσης. Ο κ. Βογιατζής, που έχει διατελέσει και την διετία 2015-2017 πρόεδρος της ΕΔΟΑΟ, εξήρε την προεδρία Αργύρη, τονίζοντας πως ήταν εξαιρετικά επιτυχημένη, συμβάλλοντας στην περαιτέρω εμπέδωση του σκοπού της οργάνωσης που είναι να αντιπροσωπεύει τον κλάδο ουσιαστικά και συνολικά, μέσα από τη συζήτηση και τη συνεννόηση. Από την πλευρά του, ο κ. Αργύρης εξέφρασε την βαθειά του πεποίθηση στο σημαντικό ρόλο για την ανάπτυξη του κλάδου που διαδραματίζει η Διεπαγγελματική, ευχόμενος κάθε επιτυχία στον νέο πρόεδρο και ευχαριστώντας το προσωπικό της οργάνωσης για την άριστη και αποδοτική συνεργασία. Ανάλογες επισημάνσεις, εξαίροντας τη διαλλακτικότητα και το συναινετικό πνεύμα του απερχόμενου και του νέου προέδρου έκανε σε παρέμβασή του ο πρόεδρος της ΚΕΟΣΟΕ Χρήστος Μάρκου. Σημειώνεται ότι, σε ανταπόδοση της πρόσφατης συνεισφοράς του στην οργάνωση, αλλά και στην καταλυτική συμμετοχή του στην δημιουργία της,  με ομόφωνη απόφαση της ΓΣ στον  Βαγγέλη Αργύρη απονεμήθηκε ο τιμητικός τίτλος του επίτιμου προέδρου, τίτλος που στο παρελθόν έχει αποδοθεί μόνο στον Γιάννη Μπουτάρη, πρώτο πρόεδρο της οργάνωσης. 

Αντιπρόεδρος της ΕΔΟΑΟ ορίστηκε ο Μάρκος Καφούρος, πρόεδρος της Ένωσης Θηραϊκών προϊόντων.

Πριν από τη Γενική Συνέλευση έγινε η  παρουσίαση του στρατηγικού σχεδιασμού για την αμπελουργία από την διευθύντρια του ΕΛΓΟ ΔΗΜΗΤΡΑ κ. Γεωργία Ουζουνίδου και τον ερευνητή του Οργανισμού κ. Δημήτριο Τάσκο. Όπως τόνισαν, το έργο έχει ωριμάσει και εκκρεμεί πλέον μόνον η σύνταξη του Τεχνικού Δελτίου και η χρηματοδότησή του.

Επίσης, παρουσιάστηκε η “ακτινογράφηση” της πορείας του ελληνικού κρασιού στις αγορές την τελευταία δεκαετία, που εκπόνησαν η διευθύντρια της ΕΔΟΑΟ Μαρία  Τριανταφύλλου και στελέχη της οργάνωσης. 

Στα αξιοσημείωτα της μελέτης, είναι η εντυπωσιακή αύξηση της αξίας των εξαγωγών στις χώρες όπου εφαρμόστηκαν προγράμματα προβολής. Τονίστηκε επίσης η μεγάλη βελτίωση της εικόνας του Ελληνικού κρασιού παγκόσμια που επιτεύχθηκε την ίδια περίοδο, μια εντυπωσιακή ανατροπή. Μέσα από τον στρατηγικό σχεδιασμό marketing που εκπόνησε και υλοποιεί, ο κλάδος κατάφερε να  λειτουργήσει ενωτικά και συντεταγμένα, αποδεικνύοντας ότι το ελληνικό κρασί, παρά τις αντιξοότητες και τα μεγάλα προβλήματα που αντιμετώπισε τα τελευταία χρόνια (ΕΦΚ, παραοικονομία κλπ), παραμένει ένας τομέας της εθνικής οικονομίας με δυναμισμό και προοπτική. 

Σημειώνεται ότι παρέστησαν και απηύθυναν χαιρετισμό ο κ. Μητσός εκ μέρους του ΣΕΒ, ο  Κωνσταντίνος Λαζαράκης MW εκ μέρους του WSPC (η Συνέλευση διεξήχθη στον χώρο του εκπαιδευτικού οργανισμού WSPC), ενώ παρέστησαν επίσης από την Τράπεζα Πειραιώς ο Γενικός Διευθυντής κ. Αλεξάνδρου, ο πανεπιστημιακός κ. Κοτσερίδης από το Γ.Π.Α., ως επίσης και στελέχη του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και του Enterprise Greece.

World of Greek Wine Program Level 1 – Sydney Wine Academy

/in /by

The World of Greek Wine Program is delivered in Sydney on Saturday, 25 May 2019, in partnership with the National Inter-Professional Organization of Vine and Wine of Greece. The course includes an overview of Greek wine and then focuses on its most famous indigenous grape varieties and their regions.

A short 20 question, multiple choice exam will be given at the end of the course. Pass mark required is 55%. Successful students will receive a World of Greek Wine Program – Level 1 Certificate from the National Inter-Professional Organization of Vine and Wine of Greece.

This course is suitable for members of the wine trade and serious wine hobbyists wishing to gain an understanding of Greek wines

What you will learn:

  • Introduction to the ancient and modern history of Greece
  • Major 4 iconic grape varieties and other key varieties
  • Overview of Greek wine regions.

Entry Requirements

There are no entry requirements for this course.

Please find more details: https://www.sydneywineacademy.edu.au/course/world-of-greek-wine-program—level-1

 

Greek promise

/in /by

Author: Jancis Robinson

Source https://www.jancisrobinson.com/articles/greek-promise

In 2005 Greece’s first Master of Wine Konstantinos Lazarakis wrote a book called The Wines of Greece. He freely admits now that it was a bit of a chore. ‘I was struggling to get enough interesting facts in.’ In the second edition, published last year, he wrote, ‘The quality of the wines has changed dramatically. In the previous book the heroes were obvious; now I am running out of superlatives.’

I can only agree. I am often asked to identify up-and-coming wine regions or countries. Financial crises apart, Greece ticks all the right boxes. A wide range of well-differentiated and acclimatised indigenous grape varieties? Tick. Geographically expressive wines? Tick. Relatively modest alcohol levels? Tick.

Lazarakis doesn’t tackle the question of pricing but, on the basis of a recent tasting organised by a pre-eminent British importer of Greek wines, Eclectic Wines, I would also add another tick: that Greek wines don’t seem to be overpriced. In fact some of them seem extremely good value.

It must be so disheartening for the many Greek wine producers who have worked so hard to revolutionise the quality and range available to find that even some wine professionals think that Greece produces nothing more exciting than retsina whose turpentine taste may mask a multitude of winemaking sins. Even retsina has been revolutionised. Producers such as Aoton, Kechris, Mylonas and Tertramythos have shown that if you dramatically shrink the yields of Savatiano, the Attica grape variety most commonly responsible for retsina, you can produce a wine of real quality and delicacy.

Eclectic showed a 2017 Tetramythos Retsina Natur, fermented in amphora and made with minimal additions of sulphur. The background notes assured us that ‘charismatic winemaker Panagiotis Papagiannopoulos is known as the Frank Zappa of Greek wine’. He’s not nearly as hairy as Zappa, but he’s certainly inventive.

All over the world, trend-conscious winemakers are desperately seeking out makers of amphorae and other clay-pot alternatives to oak for fermenting and/or ageing wine. Coaxing some producers out of retirement, encouraging the training of younger craftspeople. But if any nation of wine producers should be using these ancient vessels, it is surely the Greeks.

The Eclectic tasting was partly an excuse for a tasting of old vintages made by the very first producer they worked with, Haridimos Hatzidakis of Santorini, a hugely talented but troubled winemaker who took his own life just before the 2017 harvest. Hatzidakis’ last wine, Skitali 2016, is a marvel, aged for 12 months on its lees and every bit as impressive as a top grand cru white burgundy. I’d say it’s worth every penny of its price tag of about £47 at UK stockists Theatre of Wine, The Wine Society, Duncan Murray, Noble Rot, Quality Wines and Wine & Greene.

Wine & Greene and Theatre of Wine also stock another outstanding dry white from this beautiful volcanic island, Karamolegos 34 (2017, £31.50). Santorini’s most characteristic wine, the wonderfully nervy, long-lived white made from the local Assyrtiko grape, has done far more than its fair share to put modern Greek wine on the map. (Mary Pateras of Eclectic Wines’ picture above right is of volcanic Santorini’s caldera, cliffs on which settlements perch.)

The South Australian wine producer Peter Barry of Jim Barry was so impressed by the wines he tasted while on holiday on Santorini that he was prepared to drag Assyrtiko cuttings through the long-winded Australian plant-quarantine process, and finally produced his first Clare Valley Assyrtiko in 2014. Others who have planted it outside Greece include the hugely respected Eben Sadie of South Africa, Alois Lageder of Alto Adige and Mustafa Camlica of Turkey, according to Greece’s second MW Yiannis Karakasis.

Although, along with Aidani and Athiri, it is just one of three prominent and characterful white wine grapes grown on Santorini, Assyrtiko’s qualities are so obvious that it has now been planted in many other Greek wine regions.

Assyrtiko was the first Greek grape variety to establish a national and international reputation. The leafy dry white wine grape Malagousia has a claim to have been the second. But there is now a profusion of light-, pink- and dark-skinned grapes that can offer flavours and characters encountered nowhere else (until they pop up in foreign vineyards). See below.

In the late twentieth and early twenty-first centuries, ambitious Greek producers were inclined to favour wines made of the well-travelled international varieties, or blends of them with indigenous ones, but today they are much more confident about serving up an all-Greek wine.

It may have been the unexpectedly sleek dry whites that first drew international attention to the modern Greek wine revolution (inspired in part, according to Lazarakis, by the desperate need to export in financially straitened times), but now we can choose from some truly thrilling Greek reds.

Thymiopoulos could claim to have transformed our perceptions of Naoussa in western Macedonia, the most important Greek wine appellation. Instead of being dense and a bit rough in youth, Thymiopoulos’s reds are haunting, fresh and ageworthy. Parallels with Barolo are not far fetched. Earth and Sky (2016, £21 The Wine Society), known as Ghi Kai Ouranos in Greece, is their top bottling, from the family’s oldest vines, but the much less expensive Jeunes Vignes red (2016, £10.95 The Wine Society) and the surprisingly long-lived Rosé de Xynomavro (2017, also £10.95 The Wine Society) are highly recommended too.

The Moraitis family on the island of Paros in the Cyclades is another example of over-achieving wine producers. I particularly enjoyed their Malagousia, the ‘rediscovered’ indigenous white wine grape whose wines seem to taste of green leaves – in a good way.

Then there is Yiannis Economou, who trained in Alba and has worked at Château Margaux and at Scavino in Piemonte but returned to his native Crete to make the most extraordinary local expressions that are available in such limited quantities that his London retailer Theatre of Wine is usually out of stock. Yields are so low, oak so old, ageing so protracted that Lazarakis describes this producer as ‘one of the best and most underestimated winemakers in Greece…the Greek equivalent of Lopez de Heredia’ (a reference to Rioja’s hugely admired arch-traditionalist).

But there are just so many great wine producers in Greece now, virtually all fully conversant with the wines of the rest of the world, and inspired to make thoroughly Greek wines that can match them for quality if not character. As Lazarakis notes, ‘One thing is for sure: the most complex and interesting Greek wines are still to come.’

Πανελλήνιος Διαγωνισμός για τον Καλύτερο Οινοχόο 2019

/in /by

Δεκαέξι συνολικά οινοχόοι θα συμμετέχουν στον φετινό Πανελλήνιο Διαγωνισμό για τον Καλύτερο Οινοχόο 2019 που θα πραγματοποιηθεί στις 3 Φεβρουαρίου στην Αθήνα.

Read more

Πρόσκληση συμμετοχής στον Διεθνή Διαγωνισμό Οίνου Θεσσαλονίκης

/in /by

Η διαδικασία υποβολής δηλώσεων συμμετοχής στον «Διεθνή Διαγωνισμό Οίνου και Αποσταγμάτων Θεσσαλονίκης» ξεκίνησε!

Read more

Αυξάνονται σταθερά οι εξαγωγές ελληνικού κρασιού στις ΗΠΑ

/in /by

Πηγή:https://www.ethnos.gr/oikonomia/14069_ayxanontai-stathera-oi-exagoges-ellinikoy-krasioy-stis-ipa?fbclid=IwAR0QjklZNjbdRTDA2VRjAaevsD43ecMBPkNQIdxdF3Xwa5srvIBG6jxcdCU

 

Οι ελληνικές εξαγωγές κρασιού, παρά τις αντιξοότητες και τις μεγάλες προκλήσεις που εμφανίζει η αγορά των ΗΠΑ, («κλειστή» διαστρωμάτωση της αγοράς σε τρία επίπεδα, εντονότατος ανταγωνισμός, μεγάλο κόστος υλοποίησης δράσεων προβολής-προώθησης, κ.ά.) παρουσιάζουν σταθερά αυξητική τάση, με τις προοπτικές περαιτέρω διείσδυσης τους να είναι ευνοϊκές, υπό συγκεκριμένες ωστόσο προϋποθέσεις, σύμφωνα με όσα αναφέρει έρευνα αγοράς του γενικού προξενείου της Ελλάδας στη Νέα Υόρκη (γραφείο Οικονομικών και Εμπορικών Υποθέσεων) με θέμα: «Η Αγορά κρασιού στις ΗΠΑ».

Όπως σημειώνεται, «οι Η.Π.Α παραμένουν η μεγαλύτερη αγορά οίνου σε όρους κατανάλωσης και η γενικότερη αίσθηση αντανακλά την έκφραση «όλοι οι καλοί χωράνε». Στην παρούσα φάση, όλες οι προβλέψεις ανεξάρτητων οίκων συγκλίνουν στο ότι η αγορά θα συνεχίσει να μεγαλώνει για όλους. Αλλά ως πότε και με ποιους όρους για τους εγχώριους παραγωγούς; Σε περιβάλλον χαμηλού πληθωρισμού και χαμηλών ρυθμών ανάπτυξης, κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί τη βιωσιμότητα ενός μοντέλου ταυτόχρονης αύξησης του όγκου και της τιμής του παραγόμενου προϊόντος. Ήδη οι μεγάλοι παραγωγοί διαισθάνονται την πορεία των πραγμάτων και προχωρούν σε συμπράξεις με ξένους παραγωγούς και άλλες εταιρείες του κλάδου ή εξαγορές. Το μέλλον προμηνύεται ακόμα πιο ανταγωνιστικό και απαιτητικό».

Οι εξαγωγές ελληνικού κρασιού στις ΗΠΑ εμφανίζουν σταθερά ανοδικούς ρυθμούς ανάπτυξης την τελευταία πενταετία. Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛ.ΣΤΑΤ, η αξία των εξαγωγών ελληνικού κρασιού ανήλθαν στα 12,4 εκατ. ευρώ το 2017, ενισχυμένη κατά 49% σε σχέση με το 2012, ενώ, στο ίδιο διάστημα παρουσίασε αύξηση κατά 15% ο όγκος πωλήσεων, ο οποίος έφτασε στα 2,36 εκατ. κιλά στο 2017. Αξιοσημείωτη είναι εξάλλου η αύξηση κατά 28% της τιμής εξαγωγής σε βάθος δεκαετίας. Το 2017 ανήλθε στα 5,3 ευρώ/κιλό έναντι 4,15 ευρώ/κιλό το 2007. Συγκριτικά με το 2016, οι εξαγωγές του 2017 εμφανίζουν αύξηση κατά 14,7% σε αξία, κατά 5,5% σε όγκο και κατά 8,7% στην τιμή.

Σύμφωνα με επεξεργασμένα στοιχεία της Κεντρικής Συνεταιριστικής Ένωσης Αμπελοοινικών Προϊόντων (ΚΕΟΣΟΕ), η μισή αξία των εξαγωγών οίνου στις Η.Π.Α. (το 49,15% το 2017 και 49% το 2016) αντιστοιχεί σε εξαγωγές οίνων με Π.Γ.Ε., με αυξανόμενη μάλιστα τάση (άνοδος 14,6% το 2017 σε σύγκριση με το 2016), ενώ ο όγκος τους αντιπροσωπεύει το 48,12% (έναντι 48,88% το 2016), με επίσης αυξανόμενη τάση ως προς τη μέση τιμή (2017: 5,42 ευρώ/κιλό – 2016: 4,19 ευρώ/κιλό).

Δεύτεροι ως προς την αξία ακολουθούν οι οίνοι Π.Ο.Π., αντιπροσωπεύοντας το 37,64% της αξίας των εξαγωγών προς Η.Π.Α. για το 2017, έναντι 37,89% του 2016, το 31,65% του όγκου (έναντι 31,53% του 2016) και με μέση τιμή 6,32 ευρώ/κιλό (έναντι 5,88 ευρώ/κιλό το 2016). Τρίτες κατατάσσονται οι εξαγωγές «επιτραπέζιων οίνων» (χωρίς Γ.Ε. και ποικιλία), αντιπροσωπεύοντας το 2017 το 11,44% των συνολικών εξαγωγών προς Η.Π.Α. σε αξία (έναντι 11,76% το 2016), με μέση τιμή για την κατηγορία τους τα 3,30 ευρώ/κιλό, (έναντι 3,12 Euro/κιλό το 2016). Οι ποικιλιακοί οίνοι δεν καταγράφουν ιδιαίτερες επιδόσεις στην αγορά αυτή ως προς την αξία (2017: 1,78% – 2016: 1,34%), εξάγονται όμως σε ικανοποιητικές μέσες τιμές (2017: 5,19 ευρώ/κιλό – 2016: 5,37 ευρώ/κιλό).

Για να έχουμε, ωστόσο, μια πλήρη εικόνα του αποτυπώματος των ελληνικών εξαγωγών κρασιού στις Η.Π.Α, όπως σημεώνεται σχετικά, θα πρέπει να καταγράψουμε το ποσοστό που καταλαμβάνουν επί του συνόλου της αξίας των εισαγόμενων στις Η.Π.Α οίνων.

Τα ανωτέρω στοιχεία επαληθεύουν τα ακόλουθα δύο βασικά συμπεράσματα:

  1. Τη σταδιακή αύξηση της αξίας των εξαγωγών ελληνικών οίνων τα τελευταία χρόνια και
  2. Το ελάχιστο μερίδιο αγοράς που εξακολουθούν να καταλαμβάνουν τα ελληνικά κρασιά στις Η.Π.Α, κατά την εξεταζόμενη περίοδο 2007 – 2017, καθώς παρά τη σταθερή αύξηση της αξίας των εξαγωγών τους σε απόλυτα μεγέθη, δεν κατορθώνουν να αυξήσουν το μερίδιό τους (ποσοστό) επί της συνεχώς αυξανόμενης κατανάλωσης και της συνεχώς αυξανόμενης αξίας του συνόλου των εισαγόμενων οίνων στις Η.Π.Α.

Σημειωτέον επίσης ότι τα ελληνικά κρασιά καταγράφουν αρκετά ικανοποιητική αναλογία τιμής ανά κιλό, ιδίως συγκριτικά με άλλους προορισμούς των ελληνικών εξαγωγών. Αυτή η εικόνα αποδίδεται, κατ’εκτίμηση του γραφείου Οικονομικών και Εμπορικών Υποθέσεων, σε τρεις βασικούς παράγοντες:

  1. Στη διεύρυνση του δικτύου premium εστιατορίων ελληνικής κουζίνας, ιδίως στα μεγάλα αστικά κέντρα των δύο ακτών, όπου προσφέρονται ελληνικής προελεύσεως οίνοι, ως ιδανική συνοδεία υψηλής γαστρονομικής ποιότητας εδεσμάτων.
  2. Στην αύξηση των τουριστικών ροών από τις ΗΠΑ στην Ελλάδα, με δημοφιλέστερους προορισμούς τη Μύκονο και τη Σαντορίνη, το «Ασύρτικο» της οποίας αποτελεί τον βασικό πολιορκητικό κριό διείσδυσης γηγενών ποικιλιών ελληνικής προέλευσης στις ΗΠΑ.
  3. Στη συνεχή εξοικείωση του αμερικανικού καταναλωτικού κοινού με διατροφικά προϊόντα που φέρουν στην επιγραφή/προέλευσή τους τον όρο «Greek», ως απόρροια της τεράστιας επιτυχίας του «Greek yogurt» (στραγγιστό ελληνικό γιαούρτι) και
  4. Στην πολύ καλή οργάνωση και το θετικό αποτύπωμα των προγραμμάτων προβολής – προώθησης ελληνικών οίνων που υλοποιεί αδιαλείπτως τα τελευταία χρόνια στις ΗΠΑ η Εθνική Διεπαγγελματική Οργάνωση Αμπέλου και Οίνου (Ε.Δ.Ο.Α.Ο).

Όπως σημειώνεται, «ο στόχος του ελληνικού κρασιού δεν μπορεί να είναι άλλος από την έξοδό του από την κατηγορία «others» και την καταγραφή του σε μια αναγνωρίσιμη, διακριτή κατηγορία “Greek wine”, σε όσο το δυνατόν περισσότερες λίστες up – scale εστιατορίων, καβών, δημοσιεύσεων και παρουσιάσεων γίνεται. Ενώ δεν ήταν χαρακτηρισμένο αρνητικά, του έλειπε η mainstream αναγνώριση και αποδοχή. Ήδη, οι δημοσιεύσεις για το ελληνικό κρασί διαδέχονται η μία την άλλη, ενώ περισσότερα από 480 εστιατόρια και 520 κάβες στην ευρύτερη περιοχή της Νέας Υόρκης διαθέτουν στους καταλόγους τους κρασί ελληνικής προέλευσης. Τα βήματα που έχουν γίνει προς αυτή την κατεύθυνση είναι αξιοσημείωτα, αλλά χρειάζεται ακόμα μεγαλύτερη προσπάθεια».

Πώς θα επιτευχθεί αύξηση του μεριδίου αγοράς

Προκειμένου να επιτευχθεί αύξηση του μεριδίου αγοράς που κατέχει το ελληνικό κρασί, θα πρέπει καταρχήν να ληφθούν υπ’ όψιν οι εξής παράγοντες:

  1. Δυσκολία να «σπάσει» η κλειστή δομή τριών επιπέδων της αμερικανικής αγοράς κρασιού, που ωθεί τους εξαγωγείς σε αναζήτηση αδειούχου εισαγωγέα, με αποτέλεσμα να προστίθεται κόστος στη φιάλη.
  2. Το σταθερό «προγεφύρωμα» των ελληνοαμερικανικών εταιρειών εισαγωγής/διανομής κρασιού, με μακρά και επιτυχημένη παρουσία στον χώρο, οι οποίες εισάγουν ιδιαίτερα μεγάλο εύρος ελληνικών «ετικετών», αλλά δεν έχουν, πλην εξαιρέσων, εκτεταμένη πρόσβαση στα mainstream δίκτυα, παραμένοντας εγκλωβισμένες στην περί την ελληνοαμερικανική κοινότητα αγορά.
  3. Ο μεγάλος αριθμός premium εστιατορίων ελληνικής κουζίνας, ιδίως στην Ανατολική Ακτή, που μπορούν να λειτουργήσουν ως πρεσβευτές του ελληνικού οίνου σε καταναλωτές υψηλού εισοδήματος (το μέσο κόστος ενός δείπνου κατ’ άτομο σε ένα ελληνικής κουζίνας premium εστιατόριο στο Manhattan κυμαίνεται μεταξύ 120 και 150 δολ. Η.Π.Α.), όχι μόνο με τη δυνατότητα επιλογής φιάλης ελληνικής προέλευσης, αλλά και μέσω της διάθεσης ελληνικής προελεύσεως κρασιού στο ποτήρι (“by the glass”).
  4. H ανάγκη συνεχούς, συνεπούς, οργανωμένης και μακρόχρονης προσέγγισης των δικτύων διανομής/λιανικής πώλησης, με ταυτόχρονη υλοποίηση δράσεων προβολής – προώθησης, για ικανό χρονικό διάστημα (από πέντε (5) έως δέκα (10) κατά προσέγγιση έτη, ανάλογα με τη γεωγραφική έκταση/περιοχή που «στοχεύει» το προϊόν), γεγονός που συνεπάγεται ασφαλώς υψηλό κόστος.

Λαμβάνοντας υπόψη τα παραπάνω, προκειμένου να διευρυνθεί το μερίδιο των ελληνικών κρασιών στην αμερικανική αγορά, επιβεβλημένες κρίνονται δράσεις που θα στοχεύουν ταυτοχρόνως, με χρονική συνέπεια και εις βάθος χρόνου σε:

  • Συνεχή, επίμονη και επαναλαμβανόμενη προσέγγιση επαγγελματιών του κλάδου στις Η.Π.Α., δηλαδή εισαγωγέων, διανομέων, εκπροσώπων εστιατορίων, sommeliers, wine enthusiasts, wine bloggers κ.λ.π.
  • Συνεχείς, επίμονες, επαναλαμβανόμενες και στοχευμένες δράσεις προώθησης – προβολής τους στο καταναλωτικό κοινό, προβάλλοντας τα αδιαμφισβήτητα ποιοτικά χαρακτηριστικά τους, με σκοπό την «επιμόρφωση» του ευρύτερου αμερικανικού καταναλωτικού κοινού, ώστε αυτό να είναι διατεθειμένο να τα επιλέξει έναντι ευρύτερα γνωστών και εδραιωμένων στην αγορά, καθώς και ενδεχομένως φθηνότερων, ανταγωνιστικών.

Οι δράσεις αυτές θα μπορούσαν, επί παραδείγματι, να περιλαμβάνουν εξειδικευμένες γευσιγνωσίες, διαφημίσεις ή πληρωμένες καταχωρήσεις σε έντυπα του ειδικού τύπου, «open house events» σε εστιατόρια ελληνικής και όχι μόνο κουζίνας, δημιουργία «ελληνικών ραφιών» σε επιλεγμένα μεγάλα liquor stores, πληρωμένα ταξίδια στην Ελλάδα και τα οινοποιεία μας ανθρώπων με επιρροή στον χώρο της βιομηχανίας οίνου, υπό τον όρο ευνοϊκών δημοσιεύσεων – αναφορών στο ελληνικό κρασί κ.λ.π.

Λαμβάνοντας όμως υπόψη το υψηλό κόστος των εν λόγω δράσεων, καθώς επίσης και το ικανό χρονικό διάστημα για το οποίο αυτές θα πρέπει να υλοποιηθούν (5 – 10 έτη), προκειμένου το ελληνικό κρασί να αποκτήσει «αναγνωρισιμότητα» στον μέσο αμερικανό καταναλωτή, εκτίμης του γραφείου. είναι ότι αυτές μπορούν πλέον να αναληφθούν από πολύ μικρό αριθμό μεμονωμένων ελληνικών εταιρειών, αφενός λόγω του μικρού, για τα αμερικανικά δεδομένα, μεγέθους τους, αφετέρου λόγω της δυσμενούς οικονομικής συγκυρίας στη χώρα μας.

Για τον λόγο αυτό, θεωρείται σωστό να διευρυνθεί η βέλτιστη δυνατή αξιοποίηση σχετικών κονδυλίων προβολής – προώθησης ελληνικών κρασιών που διατίθενται από ευρωπαϊκούς (κοινοτικούς) κυρίως πόρους/ταμεία, τα οποία θα πρέπει να διοχετευτούν στη σύναψη συμφωνιών συνεργασίας με αμερικανικές, εγνωσμένου κύρους και διαπιστωμένης αποτελεσματικότητας εταιρείες marketing-δημοσίων σχέσεων που εξειδικεύονται στο εν λόγω αντικείμενο, κατά αντίστοιχη πρακτική άλλων χωρών, όπως η Ιταλία και η Ισπανία.

Προς την κατεύθυνση αυτή εργάζεται συστηματικά και με επιτυχία τα τελευταία χρόνια η Εθνική Διεπαγγελματική Οργάνωση Αμπέλου και Οίνου (Ε.Δ.Ο.Α.Ο), η οποία διοργανώνει σε ετήσια βάση μεγάλη εκδήλωση προώθησης/προβολής του ελληνικού οίνου στη Νέα Υόρκη, καθώς και μικρότερες δράσεις για συγκεκριμένα προϊόντα (λ.χ κρασιά προελεύσεως Σαντορίνης).

Η επιτυχία της ετήσιας μεγάλης εκδήλωσης που διοργανώνει η Ε.Δ.Ο.Α.Ο, υπό τον διακριτικό τίτλο «Wines of Greece», σε συνεργασία με αμερικανική εταιρεία δημοσίων σχέσεων, εξειδικευμένη στο κρασί, τεκμαίρεται από τα ακόλουθα στοιχεία:

  1. Την αθρόα προσέλευση κατά το παρελθόν έτος (2017) εκατοντάδων επισκεπτών, οι οποίοι, σημειωτέον, κατέβαλαν διόλου ευτελές τίμημα εισόδου.
  2. Την οργάνωσή της υπό τρεις διαφορετικές Ενότητες (VIPs, επαγγελματίες, καταναλωτικό κοινό), παρέχοντας τη δυνατότητα σε άτομα διαφορετικού ενδιαφέροντος και εισοδηματικής στάθμης να την επισκεφθούν.
  3. Τη διοργάνωσή της σε ευρύχωρους και ευρείας αναγνώρισης τοποθεσίες στο κέντρο της Νέας Υόρκης, δίνοντας τη δυνατότητα ταχείας και ευχερούς προσέλευσης του κοινού από διαφορετικά σημεία της πόλης.
  4. Τη συνεργασία με εξειδικευμένη αμερικανική εταιρεία δημοσίων σχέσεων (“Colangelo & Partners”), η οποία διατηρεί τεράστια εμπειρία στον χώρο του κρασιού και εκτεταμένο δίκτυο επαφών.
  5. Την αξιοποίηση εγνωσμένου κύρους επαγγελματιών από τον χώρο του οίνου για τη διαφήμιση των ελληνικών οίνων.
  6. Τη συστηματική πλέον διοργάνωσή της κάθε χρόνο, με αποτέλεσμα τη διαρκή «επιμόρφωση» του καταναλωτικού κοινού και των ειδικών για τα ιδιαίτερα γευστικά και ποιοτικά χαρακτηριστικά των οίνων ελληνικής προέλευσης, που τους διαχωρίζουν από αντίστοιχα ανταγωνιστικά προϊόντα άλλων χωρών.

Προς την ίδια κατεύθυνση, ιδιαίτερα σημαντική εκτιμάται ότι είναι και η ανάληψη της πρωτοβουλίας “Volcanic Wines International”, με σκοπό την προβολή και προώθηση διεθνώς, ως μοναδικής, διακριτής, ανώτερης κατηγορίας, με ιδιαίτερα ποιοτικά χαρακτηριστικά, των οίνων ηφαιστειογενούς προέλευσης, με προμετωπίδα το «Ασύρτικο» Σαντορίνης και τη δημιουργία γι’αυτά ενός νέου “brand”. Ενδεικτικό της σημασίας και της επιτυχίας της πρωτοβουλίας, είναι ότι σ’αυτή συμμετέχουν, πέραν της χώρας μας, και οινοπαραγωγές χώρες με ισχυρή παρουσία διεθνώς, ειδικότερα οι Η.Π.Α., η Ιταλία, η Χιλή, η Ουγγαρία και η Πορτογαλία.

Τέλος, αναφέρεται στην έρευνα ότι ο πλέον ενδεδειγμένος τρόπος για την τοποθέτηση ενός επώνυμου (“branded”) ελληνικού κρασιού στο ράφι, είναι η επιτόπια παρουσία (έστω και δια εξειδικευμένου, αποκλειστικού αντιπροσώπου – salesperson), που αποτελεί κρίσιμη παράμετρο για την δια ζώσης συστηματική επαφή και η καλλιέργεια διαπροσωπικών σχέσεων με δυνητικούς αγοραστές και εν γένει επαγγελματίες του χώρου (μείζονος σημασίας παράμετρος στην αγορά των Η.Π.Α.), καθώς και για την άμεση επίλυση αναφυόμενων προβλημάτων, ενώ επιπλέον προσδίδει αίσθηση σοβαρότητας στην όλη προσπάθεια .

Οι εισαγωγές οίνου στις ΗΠΑ

To 2016, oι εισαγωγές οίνου στις ΗΠΑ ανήλθαν σε 320 εκατ. γαλόνια (1,24 δισ. λίτρα), αξίας 5,7 δισ. δολ. ΗΠΑ.Το ίδιο έτος, η Γαλλία κατείχε τη μερίδα του λέοντος με 42% της αξίας στο σύνολο του εισαχθέντος οίνου, με την Ιταλία να βρίσκεται στη δεύτερη θέση. Η κυρίαρχη θέση της Γαλλίας οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην premium εικόνα και την υψηλότερη τιμή των γαλλικών κρασιών. Σημειώνεται επίσης η σταδιακή αύξηση της δημοφιλίας των κρασιών προέλευσης Λατινικής Αμερικής (κυρίως Χιλή και Αργεντινή), η οποία οφείλεται στη συντονισμένη εκστρατεία ενημέρωσης του αμερικανικού κοινού για τις διακριτές ποικιλίες της περιοχής (π.χ. “malbec”), τις ανταγωνιστικές τους τιμές και την «εξωτική» εικόνα που τα συνοδεύει. Η Αργεντινή κατέστη σημαντική πηγή προμήθειας οίνου στη δεκαετία 2006 – 2016, με μέσο ετήσιο ρυθμό ανάπτυξης 12%.

Διαγωνισμός καινοτομίας VitiVini Lab

/in /by

Στο επόμενο στάδιο και συγκεκριμένα στη φάση επώασης, περνούν οι  προτάσεις που βραβεύτηκαν   στον πρώτο  διαγωνισμό καινοτομίας vitivinilab  της Διεπαγγελματικής Αμπέλου και Οίνου (ΕΔΟΑΟ)  σε συνεργασία με την Aephoria.net. Κατά τη διάρκεια του σταδίου επώασης, οι  βραβευθέντες  θα πάρουν μέρος σε εκπαιδευτικά σεμινάρια, όπου θα διδαχθούν από  εξειδικευμένους  επιστήμονες και διακεκριμένους  επαγγελματίες, με στόχο  την απόκτηση της αναγκαίας  κατάρτισης  (business  plan κλπ)  ώστε να μετουσιώσουν  τις  προτάσεις τους σε επιχειρηματική πράξη.

Οι βραβευθείσες προτάσεις-επιχειρηματικές ιδέες, κατά σειρά επιτυχίας, είναι οι ακόλουθες:

 

– 1ο Βραβείο : Προϊόν μακιγιάζ (κραγιόν) με φυσικές χρωστικές από στέμφυλα.  Υποβλήθηκε από ομάδα   φοιτητών και φοιτητριών του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών  (Αγγελική Μητροπούλου, Αθανάσιος Μπιζος, Πηνελόπη Λιόντου, Μαριγώ Αδαμοπουλου, Δήμητρα Αρβανιτάκη ).  Μέντορας: Πέτρος Ταραντίλης καθηγητής Γ.Π.Α..

 

– 2o Βραβείο :  ISTMOS-IDENTITY ΙΚΕ (ACTIVE SOCIAL NETWORKING). Υποβλήθηκε από τους κ.κ. Τάσο Οικονομίδη και Σταμάτη Πουλημένο

 

– 3o Βραβείο  : Παραγωγή καλλυντικών από οινολάσπες. Υποβλήθηκε από  Παπαγιαννάκου  Μαρία -Χριστίνα.

 

– 4o Βραβείο : Wine map with a Greek View. Υποβλήθηκε από Πάνο Μανέτο, Δημήτρη Λαγκαδινό και Χάρη Κοκκώση Καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας.

 

-5o Βραβείο:  Μονάδα παραγωγής ενέργειας . Υποβλήθηκε από Στέφανο Τσιακμάκη (BIO2CHP)

 

-6ο Βραβείο: Oeno Living Lab. Υποβλήθηκε από την κα Χαρά Κόγκου (Εργαστήριο Οινολογίας & Αλκοολούχων ποτών του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών).

 

-7ο Βραβείο : Διαδικτυακή υπηρεσία αμοιβαίου οφέλους (Vineyard Management as a Service; VMS) για την προσαρμογή των αμπελώνων στην αγορά. Υποβλήθηκε από τον Δημήτρη Τάσκο Ινστιτούτο Ελιάς Υποτροπικών Φυτών και Αμπέλου .

Φυγή προς τα μπρος μετά την κατάργηση του ΕΦΚ στο κρασί

/in /by

Αναγκαία  καθίσταται  πλέον, μετά την κατάργηση  του ΕΦΚ στο κρασί και την τυπική έξοδο της οινικής αγοράς  από την τριετή περιπέτεια στην οποία είχε περιέλθει με την εφαρμογή του,  η επίσπευση των μέτρων εκείνων που θα τονώσουν την ανταγωνιστικότητα του κλάδου και θα διευκολύνουν περαιτέρω τον εξαγωγικό προσανατολισμό του.

 

Αυτό τονίζει  ο πρόεδρος της ΕΔΟΑΟ  Βαγγ. Αργύρης, χαρακτηρίζοντας θετικό γεγονός  την κατάργηση χθες του ειδικού φόρου και η οποία,  όπως επισημαίνει, συμπίπτει χρονικά με τη γνωστοποίηση  των  τελευταίων στοιχείων  της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της ΕΛΣΤΑΤ που επιβεβαιώνουν το θετικό ρόλο που έχουν διαδραματίσει τα προγράμματα προβολής και προώθησης του ελληνικού κρασιού σε δύσκολες και απαιτητικές αγορές, όπως των ΗΠΑ και του Καναδά.

 

Σημειώνεται ότι και στις δύο αυτές αγορές,  που αποτελούν άλλωστε από τις αγορές-στόχους του στρατηγικού σχεδίου marketing που εφαρμόζεται με συνέπεια από το 2010, οι εξαγωγικές επιδόσεις του ελληνικού κρασιού είναι θεαματικές, καταγράφοντας αυξήσεις πολύ πάνω από το 100% ! Ειδικότερα, έως το 2017  οι εξαγωγές ελληνικού κρασιού στις ΗΠΑ  αυξήθηκαν  κατά 108,4% σε αξία, με αξιοσημείωτη την αύξηση κατά 54% και της μέσης τιμής εξαγωγής, που φθάνει  τα 5,3 ευρώ ανά λίτρο. Οι εξαγωγές στον Καναδά αυξήθηκαν κατά  128,2% σε αξία, με τη  μέση τιμή να διαμορφώνεται στα 4,58 ευρώ ανά λίτρο σημειώνοντας αύξηση  53,7% .

 

Τα στοιχεία αυτά καθιστούν μονόδρομο για τον κλάδο την φυγή προς τα μπρος , σημειώνει ο κ. Αργύρης , προσθέτοντας ότι είναι ανάγκη να κλείσουν οι εκκρεμότητες με τα προγράμματα που προκαλούν αναίτια αβεβαιότητα και κοστίζουν σε χρόνο.  Για την  τόνωση της ανταγωνιστικότητας,  ο πρόεδρος της Διεπαγγελματικής   αναφέρει ότι  συναρτάται ευθέως με τον Αμπελουργικό Σχεδιασμό, ο οποίος πλέον, μετά και τις πρόσφατες διαβεβαιώσεις του υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης  κ. Αραχωβίτη για την στήριξη του εγχειρήματος στη Γενική Συνέλευση της Διεπαγγελματικής, περνά στην τελική φάση.

3ο SETE Workshop «To κρασί συναντά τον τουρισμό»

/in /by

H διασύνδεση του τουρισμού με το κρασί απαιτεί καινοτόμα μοντέλα συνεργασίας

Η ανάγκη δρομολόγησης συντονισμένων δράσεων μέσω καινοτόμων μοντέλων συνεργασίας για την καλύτερη διασύνδεση του τουρισμού με το κρασί, αναδείχθηκε κατά τη διάρκεια της τρίτης θεματικής συνάντησης εργασίας του ΣΕΤΕ με τίτλο «Το κρασί συναντά τον τουρισμό», που διοργανώθηκε σε συνεργασία με την Εθνική Διεπαγγελματική Οργάνωση Αμπέλου και Οίνου (ΕΔΟΑΟ).

Κατά τη διάρκεια του workshop, τονίσθηκε το ενεργό ενδιαφέρον του ΣΕΤΕ για την υποστήριξη δράσεων διασύνδεσης του τουρισμού με το κρασί, αλλά και η πρωτοβουλία της Marketing Greece να συμπεριλάβει το κρασί στις προωθητικές της ενέργειες, ως μία από τις αυθεντικές εμπειρίες για τους ταξιδιώτες που επιλέγουν τη χώρα μας ως τόπο διακοπών. Στην ίδια κατεύθυνση, το Ινστιτούτο του ΣΕΤΕ (ΙΝΣΕΤΕ) έχει υπογράψει από το 2016 μνημόνιο συνεργασίας με τον Σύνδεσμο Ελληνικού Οίνου, που αφορά στη διασύνδεση  γαστρονομίας και τοπικών οινοπαραγωγών, στις περιοχές όπου διεξάγονται τα στοχευμένα εκπαιδευτικά προγράμματα του Ινστιτούτου, με συμμετέχοντες επαγγελματίες από τον χώρο της εστίασης και ευρύτερα από τον τουριστικό τομέα.

 Ο πρόεδρος του ΣΕΤΕ, κ. Γιάννης Ρέτσος, ανοίγοντας τις εργασίες της συνάντησης, ανέφερε μεταξύ άλλων ότι: «H διασύνδεση του τουρισμού με το κρασί , αποτελεί βασικό κομμάτι του τουρισμού γαστρονομίας. Προσφέρει ευκαιρίες σε αναδυόμενους προορισμούς να αναπτυχθούν παράλληλα με τους καθιερωμένους προορισμούς, ενισχύοντας το οικονομικό και κοινωνικό αντίκτυπο του τουρισμού στις τοπικές κοινότητες. Παράλληλα, διευκολύνει τη σύνδεση επιμέρους  προορισμών γύρω από τον κοινό στόχο της παροχής μοναδικών και καινοτόμων εμπειριών, ενώ μπορεί να αποφέρει σημαντικά οικονομικά και κοινωνικά οφέλη και να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στη διατήρηση των πολιτιστικών και φυσικών πόρων». Στο πλαίσιο αυτό πρόσθεσε ότι: «Η πολυπλοκότητα της ανάπτυξης οινοτουριστικών εμπειριών και το εύρος των ενδιαφερομένων μερών, απαιτεί καινοτόμα μοντέλα συνεργασίας. Δεν αρκεί να προσφέρονται υψηλής ποιότητας κρασιά και ξενοδοχειακά καταλύματα. Θα πρέπει να συνδημιουργούμε αξιομνημόνευτες εμπειρίες».

Την ανάγκη ένταξης και του κρασιού στο τουριστικό προϊόν της χώρας, επισήμανε μιλώντας στη θεματική συνάντηση εργασίας ο πρόεδρος της ΕΔΟΑO, κ. Βαγγέλης Αργύρης. Στο πλαίσιο αυτό, υπογράμμισε ότι τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει σημαντικά  βήματα από τον κλάδο, με την ενεργό στήριξη πλέον και της Πολιτείας για την προώθηση του οινοτουρισμού, ωστόσο τα μεγέθη συγκριτικά με άλλες οινοπαραγωγές χώρες παραμένουν χαμηλά. Ο κ. Αργύρης τόνισε επίσης την ανάγκη συνεργειών μεταξύ οινικού κλάδου και τουριστικού τομέα, με στόχο, μεταξύ άλλων, τη στήριξη του επώνυμου ελληνικού κρασιού.

Στην τοποθέτησή του ο γενικός γραμματέας τουριστικής πολιτικής και ανάπτυξης του υπουργείου Τουρισμού, κ. Γιώργος Τζιάλλας, υποστήριξε ότι: «Το υπουργείο Τουρισμού έχει ως όραμά του να καταστήσει την Ελλάδα έναν ασφαλή προορισμό 365 ημερών το χρόνο. Για την επίτευξη του στόχου αυτού, δημιουργεί νέα θεματικά προϊόντα που προσφέρονται στους δημοφιλείς, αλλά και σε νέους προορισμούς, εμπλουτίζοντας το τουριστικό προϊόν που προσφέρει η Ελλάδα. Ένα από τα σημαντικότερα προϊόντα της ελληνικής γης, άμεσα συνδεδεμένο με τον γαστρονομικό τουρισμό, είναι το ελληνικό κρασί που προωθούμε και στηρίζουμε, μέσα από το θεσμό του επισκέψιμου οινοποιείου και το αντίστοιχο σήμα ποιότητας».

 

Η Περιφερειάρχης Βορείου Αιγαίου, κ. Χριστιάνα Καλογήρου ως εκπρόσωπος της Ένωσης Περιφερειών Ελλάδας, τόνισε ότι η γαστρονομία αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της τουριστικής δραστηριότητας. Στο πλαίσιο αυτό, συμπλήρωσε ότι θα πρέπει να αποτελέσει και αναπόσπαστο μέρος της στρατηγικής για τον τουρισμό, από την πλευρά των Περιφερειών. Η κ. Καλογήρου, με αφορμή τη θεματική συνάντηση εργασίας, σημείωσε ότι θα πρέπει να γίνουν συντονισμένες κινήσεις απ΄ όλες τις πλευρές προκειμένου να καθοριστούν οι δράσεις ανάπτυξης του γαστρονομικού αλλά και οινικού τουρισμού για την επίτευξη αποτελεσμάτων σε σύντομο χρονικό διάστημα.

Kατά τη διάρκεια της ομιλίας του, ο Διευθυντής της Ένωσης «Οίνοι Βορείου Ελλάδος», κ. Γιάννης Αλμπάνης, τόνισε μεταξύ άλλων ότι: «Τα τελευταία χρόνια, το Επώνυμο Ελληνικό Κρασί έκανε πολύ μεγάλα βήματα στη βελτίωση της ποιότητας και της εικόνας του. Παράλληλα, πολλά οινοποιεία επένδυσαν και στον oινοτουρισμό, ενώ οι περιφερειακοί Δρόμοι του Κρασιού βοήθησαν στη δικτύωση και προβολή του oινοτουρισμού.  Μετά τη θεσμοθέτηση του oινοτουρισμού και τη δημιουργία της Εθνικής Επιτροπής Οινοτουρισμού, θεωρώ ότι είμαστε έτοιμοι, σε συνεργασία με τους τουριστικούς φορείς και επιχειρήσεις, να προωθήσουμε το oινοτουριστικό μας προϊόν και σε εθνικό επίπεδο, παρέχοντας υψηλής ποιότητας υπηρεσίες όλο το χρόνο».

Από την πλευρά του, ο πρόεδρος  του δικτύου Δρόμοι του κρασιού της Κρήτης, κ. Νίκος Μηλιαράκης,ανέφερε μεταξύ άλλων ότι: «Το οινικό επίπεδο της χώρας είναι πλέον τέτοιο, που άφοβα μπορεί να ανοίξουν οι πόρτες της οινοτουριστικής εμπειρίας στην Ελλάδα. Η Κρήτη, όπως κι άλλες Περιφέρειες της Ελλάδος, έχουν δημιουργήσει ήδη τη δομή, αλλά και τα εργαλεία για να την αναπτύξουν. Σε αυτό το στάδιο, είναι προϋπόθεση να προκαλέσουμε τις απαραίτητες συνέργειες μεταξύ των λοιπών φορέων (αυτοδιοίκηση, τουρισμός, εστίαση) προκειμένου να πάμε ένα καίριο βήμα παρακάτω, για να επιτύχουμε τη ροή των επισκεπτών με αυτήν την αναζήτηση, αλλά και την πληρέστερη εμπειρία προς τους τελευταίους».

 Η αντιπρόεδρος της Ένωσης Ξενοδόχων Κω και πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής Οινοτουρισμού, κ. Μαίρη Τριανταφυλλοπούλου, τόνισε τα εξής: «Αναζητώντας  τον τρόπο πως  η τυχαία επίσκεψη  θα γίνει επιλογή και το οινοποιείο πρωταγωνιστής στην τουριστική εμπειρία των επισκεπτών μιας περιοχής, το κρασί συναντά τον τουρισμό. O οινοτουρισμός είναι μια δραστηριότητα ιδιαίτερη και συνδυάζει τη γεωργία, τη μεταποίηση και  τις υπηρεσίες  φιλοξενίας. Τα φροντισμένα αμπελοτόπια και τα εξαιρετικά οινοποιεία είναι έτοιμα να υπηρετήσουν την αναβάθμιση του τουριστικού μας προϊόντος σε συνδυασμό με την ανάδειξη της γαστρονομίας. Ο κλάδος του κρασιού μέσα από συνεργασία με θεσμικούς φορείς του Τουρισμού, τον 1ο και 2ο βαθμό Τοπικής Αυτοδιοίκησης, τον ΕΟΤ και τα υπουργεία Τουρισμού και Αγροτικής Ανάπτυξης προσπαθεί με σταθερό βηματισμό να εντάξει τον οινοτουρισμό στο στρατηγικό σχέδιο της ανάπτυξης των θεματικών μορφών».

Ο ιδρυτής της Vins Oenotourism, κ. Σπύρος Τριανταφύλλου επεσήμανε ότι: «Οι πληροφορίες που λαμβάνουμε τα τελευταία έτη αναφορικά με την ανάπτυξη του οινοτουρισμού, είναι πολύ θετικές. Θα πρέπει όμως να κτιστεί σε γερά θεμέλια, ώστε να μην αποτελέσει παρoδική επιθυμία των ταξιδιωτών, αλλά εργαλείο προώθησης του ελληνικού τουρισμού. Υπάρχουν δύο βασικές προϋποθέσεις. Η πρώτη είναι ο εκσυγχρονισμός της οινικής κουλτούρας σε όλο το εύρος της ελληνικής κοινωνίας, οικογένεια, σχολείο, επιχειρήσεις, κ.λπ. και η δεύτερη είναι οι συνέργειες όλων των εμπλεκόμενων φορέων –επιχειρήσεων, θεσμών, κ.λπ.– τόσο σε τοπικό, όσο και σε εθνικό επίπεδο, για τη σωστή ανάδειξη αυτού του θεματικού τουριστικού προϊόντος».

 Υπενθυμίζεται ότι στις 2 πρώτες θεματικές συναντήσεις που διοργάνωσε ο ΣΕΤΕ συζητήθηκαν η διασύνδεση του τουρισμού με τον αγροδιατροφικό τομέα και η διασύνδεση του τουρισμού με τον πολιτισμό.

Greek Wines: Recovering at Home, Surging Ahead Internationally

/in /by

Πηγή: https://www.winealign.com/articles/2018/06/26/greek-wines-recovering-at-home-surging-ahead-internationally/

The Greek economy is finally in a period of growth, albeit modest, after years of recession. Investments are increasing and exports are recovering, while unemployment has fallen by nearly 6% in the last four years. And for two consecutive years the Greek government has succeeded in surpassing fiscal targets for primary budget surpluses.

It’s a period of cautious optimism, just ahead of the country’s planned exit from EU bailouts in August of this year.

The recovery will presumably spur an increase in domestic consumption of higher quality wine, as some disposable income returns to the average Greek’s pockets (economic meltdown did little to stop the Greeks from frequenting bars and cafés, as I personally witnessed several times in the last half dozen years, but the average spend was down), which will no doubt lift the mood of domestic wine producers. But in the meantime, they’ve moved on. They’ve found new and receptive markets elsewhere.

The silver lining in all of this for the Greek wine industry, as well as wine consumers worldwide, has been the forced focus on international markets. As local markets dried up (tourists aside), exports became the only option. And the industry, through individuals and collectives, self-funded and government/EU-funded programs, has spent the last dozen years or more spreading the word about Greek wines around the world, with a particular focus on North America. And our world is richer for it.

In the US (the only country for which I could find statistics), export growth has been impressive. In the last decade while Greece was crumbling, exports by value have just about doubled. Volume is up as well, but by much less. But no matter. Value is in my view the most important measure of long term export success. It means that buyers are paying higher prices for Greek wines, 5.29 euros/liter on average in 2017, compared to 3.14 euros in 2007, to be precise. They’re no longer the poor Balkan cousins of fine wine, source of obscure values and not much else. They’re just fine in their own right.

As I reported last year, it’s now commonplace to overhear sommeliers in New York, San Francisco, Montreal or Toronto exchanging thoughts on subtle changes in an established producer’s style, or sharing an untapped source of a particular region or grape new to market, as though discussing the insider subtleties of Burgundy or the Sonoma Coast. Greek wines have definitely arrived. Hopefully you, too, have already experienced some of the decidedly original and horizon-expanding wines that the country has to offer.

Established Successes: The Big Four You Already Know

Among wines that have led the export charge, a handful of grapes and regions stand out. If you’ve had Greek wine before, chances are you’ve had a glass or two of the extraordinary whites of PDO Santorini. I’ve written and spoken many words about this remarkable volcanic island in the Aegean over the years and the truly unique wines made there, mainly from assyrtiko. And nearly a dozen and a half years after having first discovered Santorini, I’m still no less fascinated by the terroir, the torturous conditions under which grapevines grow, the extraordinary lengths to which growers need go in order to extract even a small amount of stony-salty essence, the impossibly old vines/root systems (the oldest in the world), and of course the strong character (and quality) of the wines. We’ve highlighted a few to try, or retry, in the list of recommended wines below.

The pale pinkish-whites of PDO Mantinia in the heart of the Peloponnese, made from moschophilero, have also gained many fans in North America. These low alcohol (c. 11.5%), crisp, bone dry and perfumed wines admirably occupy the style category populated by wines like Pinot Grigio, Albariño and Grüner Veltliner. Further justification for the comparison with pinot grigio in particular comes from moscophilero’s purple-tinged skins when fully ripe (you can make pale rose from it with a little skin contact, like the ‘ramato’ (copper-coloured) style of skin-fermented pinot grigio once again popular in northeastern Italy), and its shared richness in the aromatic compounds called monoterpenes, which give the wine its characteristic floral-fruity (orange blossom, rose petal) profile.

Among reds, agiorgitiko from PDO Nemea in the Peloponnese, and xinomavro from Macedonia in the north (mostly Naoussa and Amydeon PDOs) have gained the most international traction, but for dissimilar reasons – the two grapes couldn’t be more different. Agiorgitiko is the darker-coloured, softer, rounder grape of the two, with its sumptuous plummy fruit and smooth, velvety tannins that bring to mind tempranillo, merlot or GSM blends. Xynomavro, on the other hand, is pale garnet-coloured, firm and dusty, far more savoury than fruity, like nebbiolo, sangiovese, or “pinot noir in blue jeans”, as one clever Athenian sommelier once described it to me. Both have their time and place to be sure.

New Grapes and Regions to Explore

But these four varieties only begin to hint at the depth of what Greece has to offer. Indigenous varieties number into the hundreds, appearing individually but also frequently in blends, making for a near limitless range of wines. You’ll also find a handful of wines made from international grapes, or more popularly, international-indigenous blends. But local varieties account for no less than 90% of Greece’s 110,000 hectares of vineyards (slightly less than the region of Bordeaux alone; Greece ranks 17th in the world for total acreage planted), so the focus is firmly on the grapes that Greece has been growing for the last four millennia.

Another surprising fact is that white grapes account for 2/3 of total plantings. Considering Greece’s location in Europe’s deep south, with a southernmost latitude that crosses the 35th parallel in Crete, and the general impression, abetted by countless postcards, of eternally blue skies and endless summers, one might expect robust reds to flourish instead. But here’s another key factor that explains the country’s vinous diversity: Greece is also particularly mountainous. The highest peak, Mount Olympus, pokes through clouds at almost 3000 meters, and many vineyards sit on plateaus or mountainsides at over 700m, meaning that there are plenty of genuinely cool regions where the climate is far more continental than Mediterranean. Some regions, like Mantinia mentioned above, struggle even to ripen grapes in some vintages. Factor in the natural selection that occurred over thousands of years of experiments in every corner of the country, and the net result is an amazing collection of well-adapted varieties with distinctive profiles. There is much to discover.

Some white grapes to put on your must-try list include exotically tropical Malagouzia from across north-central Greece, flowery-herbal Debina (especially the sparkling versions from Zitsa PDO), ethereally fragrant Kydonitsa from the famous port town of Monemvasia, fleshy, peachy Vidiano and Vilana from Crete, saline and lemony Robola from Cephalonia, shockingly crisp and mineral Roditis from Achaia high up in the northern Peloponnese, and smoky-oily Savatiano from vineyards around Athens, in pure and pine resin-scented retsina form.

For reds, consider exotic leather, dried rose and fig-flavoured Mavrodaphne (in dry red wine form from fresh grapes, also sweet red when the grapes are sundried) from the Peloponnese, the crunchy-peppery Vlahiko from the northwestern corner of the country, bold and structured Vertzami of the Ionian islands, extract, colour and acid-rich Limniona from Thessaly and elsewhere, savoury Limnio from the island of Lemnos, deep-coloured, and earthy Mandilaria and pale and soft Kotsifali from Crete and the Aegean Islands, often blended together, to give but a few examples. See an extended list of indigenous grapes with descriptions on the Wines of Greece website here.