Το ελληνικό κρασί διαθέτει τη δική του μοναδική «σφραγίδα». Δεν είναι απλώς το αποτέλεσμα της καλλιέργειας μιας ποικιλίας, ή της χρήσης μιας συγκεκριμένης τεχνικής στο αμπέλι ή το οινοποιείο. Είναι οι άνθρωποι που ζουν σε άμεση επαφή με το αμπέλι και το κρασί και θέλουν να υπογραμμίσουν την ιδιαίτερη έκφραση του τόπου τους. Πίσω από κάθε φιάλη ΠΟΠ, ΠΓΕ ή Ποικιλιακού Οίνου υπάρχει μια προσωπική διαδρομή: ένας παραγωγός, μια οικογένεια, μια μικρής κλίμακας επιχείρηση που εργάζεται στο αμπέλι και στο οινοποιείο με αφοσίωση, γνώση και φροντίδα.

Η παραγωγή οίνου στην Ελλάδα είναι υπόθεση καθημερινή, βιωματική. Οι οινοποιοί βρίσκονται συνεχώς παρόντες, όχι μόνο στο οινοποιείο αλλά και στο αμπέλι, γνωρίζοντας σε βάθος κάθε αμπελοτεμάχιο, κάθε ιδιαιτερότητα μιας συγκεκριμένης χρονιάς. Από την έναρξη της καλλιεργητικής φροντίδας την άνοιξη, μέχρι τη στιγμή που η ρώγα του σταφυλιού θα σπάσει στον εκραγιστήρα, η σχέση με το σταφύλι είναι προσωπική, χειρωνακτική, φροντισμένη στην παραμικρή της λεπτομέρεια.

Η μικρή κλίμακα που χαρακτηρίζει την παραγωγή οίνου στην Ελλάδα λειτουργεί ως συγκριτικό πλεονέκτημα: επιτρέπει την παρακολούθηση σε κάθε στάδιο, την ευελιξία, τη συνεχή βελτίωση, αλλά κυρίως τη βαθιά σύνδεση με τον τόπο και την ποικιλία. Σε πολλές περιοχές, η καλλιέργεια γίνεται εξ ολοκλήρου με το χέρι, από την φύτευση, το κλάδεμα μέχρι τον τρύγο, ιδιαίτερα σε ορεινούς και δύσβατους αμπελώνες που εκτείνονται σε πεζούλες και ξερολιθιές, όπως συμβαίνει στις ζώνες ΠΟΠ Σάμος, ΠΟΠ Πάρος και ΠΟΠ Ρομπόλα Κεφαλληνίας. Εκεί, η φυσική παρουσία του αμπελουργού και του παραγωγού είναι καθοριστική: επιλέγουν ρώγα ρώγα την πρώτη ύλη με απόλυτη έμφαση στην ποιότητα του προϊόντος που θα παράγουν.

Η φροντίδα της καλλιέργειας δεν αποτελεί τάση ή μόδα αλλά προκύπτει από τη βαθιά σύνδεση των Ελλήνων παραγωγών και την κατανόηση της ιδιαιτερότητας των διαθέσιμων terroirs. Οι αμπελοκαλλιεργητές στην Ελλάδα προσεγγίζουν τη γη με υπευθυνότητα και επιμονή. Είναι έτοιμοι να δουλέψουν ακόμη και μικρά, δύσκολα ή μη αποδοτικά αμπελοτεμάχια, εφόσον αυτά μπορούν να αποδώσουν σταφύλια κορυφαίας ποιότητας. Αυτό που επιδιώκουν είναι υγιής πρώτη ύλη, άριστη, με ισορροπία και ένταση που τελικά θα μετουσιωθεί σε κρασιά με καθαρή έκφραση του τόπου.

Πίσω στο οινοποιείο η προσεκτική δουλειά συνεχίζεται, όπου σύγχρονες τεχνικές συνδυάζονται αρμονικά με τη γνώση της παράδοσης. Η σημερινή γενιά οινοποιών αναβιώνει γηγενείς ποικιλίες, αξιοποιεί παλαιά αμπέλια και αποδεικνύει ότι το ελληνικό κρασί μπορεί να είναι σύγχρονο χωρίς να χάνει τα πλεονεκτήματα της μακράς κληρονομιάς του.

Από άκρη σε άκρη της Ελλάδας σε διαφορετικές ζώνες παραγωγής οίνων όπως τα ΠΓΕ Ίσμαρος στη Θράκη, ΠΓΕ Χαλκιδική στη Μακεδονία, ΠΓΕ Μετέωρα στη Θεσσαλία, ΠΓΕ Κοιλάδα Αταλάντης στη Στερεά Ελλάδα, μέχρι και τα κρασιά ΠΓΕ Κέρκυρα, ΠΓΕ Ικαρία και ΠΓΕ Χανιά στα ελληνικά νησιά, αναπτύσσονται κρασιά που φέρουν τη σφραγίδα του ανθρώπου που τα δημιουργεί. Κρασιά που δεν φτιάχτηκαν για να μοιάζουν, αλλά για να εκφράσουν κάτι αυθεντικό.

Τα ΠΟΠ και ΠΓΕ κρασιά της Ελλάδας δεν είναι απλώς προϊόντα μιας γεωγραφικής ζώνης. Είναι προϊόντα σχέσης: με το χώμα, το μικροκλίμα, την ποικιλία — και με τη φιλοσοφία των ανθρώπων που επιλέγουν να δώσουν φωνή στον τόπο τους. Και είναι αυτό ακριβώς που τα καθιστά μοναδικά: κρασιά που γεννιούνται από χέρια, όχι από γραμμές παραγωγής. Κρασιά που αφηγούνται ιστορίες. Κρασιά που υπογραμμίζουν τον τόπο τους.